ശേഷം ചിന്ത്യം

പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കാനറിയാത്തതിനാൽ എഴുതിക്കൂട്ടുന്നത്

Tuesday, November 17, 2026

കലോപാസന

വളരെ ചുരുക്കി രണ്ടുവാചകങ്ങളിൽ പറയാം.

ശാസ്ത്രീയകലകളിൽ പ്രാവീണ്യമില്ലാത്ത ഒരുകൂട്ടം സഭാജനങ്ങൾക്കുവേണ്ടി രംഗമഞ്ചം ചായമണിഞ്ഞ് പൂകി, പകുതിയിരുട്ടാക്കിയ മുറിയിൽ മുക്കാലും കാലിയായ സദസ്സിനെ പാടേ വിസ്മരിച്ച്, "എന്റെ കല, എന്റെ തല!" എന്ന ഭാവത്തിൽ ഗർവ്വമൊട്ടും കുറയാതെ പ്രസാദം കീഴേയ്ക്കെറിഞ്ഞുതരുമ്പോൾ, ആ മഹാദാനം ഏറ്റുവാങ്ങാൻ കൈക്കുമ്പിൾ കാട്ടാത്ത സഹൃദയലോകത്തോട്, "ഞാനെത്ര അദ്ധ്വാനിച്ചതാണ്! ഉൽക്കൃഷ്ടകല അനുഭവിക്കാൻ യോഗമില്ലല്ലോ നായ്ക്കൾക്ക്!" എന്നു വിലപിക്കുന്നത്, വിളയെത്താതെ പഴുത്ത ഞാലിപ്പൂവൻ വേണ്ടെന്നു പറയുമ്പോൾ "നാലണയ്ക്ക് ഞാൻ വാങ്ങിയ കന്നിന്, നാലുപറമ്പപ്പുറത്തുനിന്നും മീനച്ചൂടിൽ ഞാൻ കോരിയ വെള്ളത്തിന്" എന്നൊക്കെ കണക്കു പറയുന്ന അമ്മൂമ്മയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാനേ ഉപകരിക്കൂ.

രാജസദസ്സിലാണെങ്കിൽ, രാഗവിസ്താരം ചെയ്യുമ്പോഴോ കോലംകെട്ടിയാടുമ്പോഴോ, പദം രചിച്ചയാളോ നൃത്തം ചിട്ടപ്പെടുത്തിയയാളോ പണ്ഡിതസദസ്സിലെ പന്ത്രണ്ടുപേരിൽ ഒരാളായി ഉണ്ടാകുമെന്നും ചിദംബരത്തോ ചെന്നൈയിലോ ആണെങ്കിൽ, വഴിതെറ്റി കയറിവരുന്നവരല്ല സദസ്സിലുള്ളതെന്നും അനുമാനിക്കുന്നതോടൊപ്പം ഇന്നാട്ടിലാണെങ്കിൽ, പൊന്നും വളയും കിട്ടണമെങ്കിൽ, തുള്ളിയാടിത്തുടങ്ങുംമുമ്പ് അവനവനാത്മസുഖത്തിനാചരിക്കുന്ന കലോപാസനകൾ അപരന്റെ സുഖത്തിനായിക്കൂടി എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്താമെന്ന് അരനാഴികയെങ്കിലും ആലോചിക്കാവുന്നതാണ്.

Labels: ,

Saturday, November 14, 2026

വീണ്ടും നൃത്തം ജനകീയമാക്കൽ

1966-ൽ കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെയും കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെയും പുരസ്കാരങ്ങൾ നേടിയ ‘കല ജീവിതം തന്നെ’ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ‘കല ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ സ്പർശിക്കുന്നു?’ എന്നൊരു ലേഖനമുണ്ട്. “വായനക്കാർക്കു ഹൃദയസംവാദം ജനിക്കത്തക്ക വല്ലൊരുൽക്കർഷത്തെയും മുൻനിർത്തിക്കൊണ്ടല്ലാതെ അവരിൽ കാവ്യസാരമായ രസത്തെ വ്യഞ്ജിപ്പിക്കാൻ വേറേ വഴിയില്ല” എന്ന് കുട്ടികൃഷ്ണമാരാര് ഈ ലേഖനത്തിൽ പറയുന്നു.

ഈ നിലപാട് എല്ലാ കലകൾക്കും ബാധകമാണെന്ന് പുതിയൊരു വാദമായി അവതരിപ്പിക്കുകയല്ല എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. വരേണ്യമെന്ന് കരുതുന്ന കലകളെ ജനകീയമാക്കണമെന്ന പക്ഷക്കാരനാണ് ഞാനെന്ന് എന്റെ പല ഗിരിപ്രഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും ഇതിനകം വ്യക്തമായിട്ടുള്ളതാണല്ലോ. കലയുടെ നിലവാരം കുറച്ചുകൊണ്ടല്ല, അതിന്റെ ആസ്വാദനത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം കൂടുതൽ പേർക്ക് സാദ്ധ്യമാക്കിക്കൊണ്ടാണ് കലാരൂപങ്ങളെ ജനകീയമാക്കേണ്ടത്.

ഒരുകാലത്ത് പണ്ഡിതന്മാരുടെയും വാഗ്മികളുടെയും മാത്രം കുത്തകയും അവകാശവുമായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്ന ശ്ലോകരചന, അതിന്റെ സ്ഥാപിത ചട്ടങ്ങളെയും കീഴ്‌വഴക്കങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാനും പുതിയ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്താനും ഞങ്ങളിൽ ചിലർ തയ്യാറായതോടെ, ഇന്ന് പതുക്കെയെങ്കിലും കൂടുതൽ പേർക്ക് സ്വീകാര്യമായിത്തുടങ്ങുന്നുണ്ട്. നൃത്തകലകൾക്കും ഇതൊക്കെ ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്നുമാണ് ഞാനിവിടെ വീണ്ടും വാദിക്കുന്നത്. ഇതിനകം തന്നെ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്ന ധാരാളം കലാകാരന്മാരുണ്ട്. എങ്കിലും, ഗുരുക്കന്മാർക്കും പഠിതാക്കൾക്കും ഇനിയും ഒരുപാട് ചെയ്യാനാവുമെന്നാണ് എന്റെ തോന്നൽ.

ഈ വാദം അടിസ്ഥാനമാക്കിവേണം നൃത്തരൂപങ്ങളുടെ അവതരണങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള എന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളെ കാണാൻ. ഈ കലാരൂപങ്ങളെ ഒരു പണ്ഡിതന്റെ നിലയിൽ വിമർശിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് ഒരു ‘സഹൃദയസാധാരണക്കാരന്റെ’ നിലയിൽ ആസ്വദിക്കുകയും എന്റെ അനുഭവങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുകയുമാണ് ഞാൻ ചെയ്യുന്നത്. വിഷയവിദഗ്ധന്റെ അറിവില്ലെങ്കിലും നല്ല കല തിരിച്ചറിയാനും ആസ്വദിക്കാനും എനിക്കറിയാം. ക്രിക്കറ്റ് കളിയുടെ കാര്യമെടുക്കൂ. മനോഹരമായ ഒരു കവർ ഡ്രൈവ് കാണുമ്പോൾ നാമെല്ലാം അതിനെ അഭിനന്ദിക്കും. മോശമായ ഒരു കവർ ഡ്രൈവ് കണ്ടാൽ അതും പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയും. പക്ഷേ, ഈ അറിവു മാത്രംവച്ച് ഒരു കൂട്ടം കുട്ടികളെ നല്ല ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരാക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. അതിന് കളിയുടെ സാങ്കേതികവശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഗഹനമായ അറിവും ചിട്ടയായ പരിശീലനവും വേണം.

അടുത്തിടെ, Upasana Dance Academy സംഘടിപ്പിച്ച പരിപാടിയിൽ Shyni Matathankandy Panamgattil അവതരിപ്പിച്ച ഭരതനാട്യം കാണാനിടയായി. കലാരൂപങ്ങളെ ജനകീയമാക്കുന്നതിൽ കലാകാരന്മാർക്ക് എന്തു പങ്കുവഹിക്കാനാകുമെന്നതിന്റെ നല്ലൊരു ഉദാഹരണമായിരുന്നു ഷൈനി തന്റെ യതി അവതരണത്തിന് നൽകിയ ആമുഖം. കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണുന്ന സദസ്സിനെ ഒപ്പം കൂട്ടാനുള്ള അവസരമാണ് അവതരിപ്പിക്കാൻ പോകുന്ന രംഗത്തെക്കുറിച്ച് നൽകുന്ന ആമുഖം. ഷൈനി നൽകിയ ഹൃദ്യമായ ആമുഖം കഥപറച്ചിലിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ നൃത്തത്തിന്റെ സാങ്കേതികമായ വിശദാംശങ്ങളിലേയ്ക്കുകൂടി കടന്നപ്പോൾ, അരങ്ങേറാൻ പോകുന്നത് എന്താണെന്ന് സദസ്സിന് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുക മാത്രമല്ല, നൃത്തം ആസ്വദിക്കാൻ അവരെ മാനസികമായി തയ്യാറാക്കുകയും ചെയ്തു. അതൊരു പൂർണ്ണമായ ആസ്വാദനാനുഭവമായിരുന്നു.

ഇനി നൃത്താവതരണത്തെപ്പറ്റിയുള്ള എന്റെ മൂന്നു നിരീക്ഷണങ്ങളിലേക്ക് വരാം.

ഒന്നാമതായി, ആമുഖം “ശ്ലോകത്തിൽ കഴിക്കാതെ” ആവശ്യമായത്ര സമയമെടുത്ത് കഥയും സന്ദർഭവും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഭാവങ്ങളുമെല്ലാം സദസ്സിനോട് പറയുന്നതിൽ ഒരു തെറ്റുമില്ല. കഥ പരമാവധി വിശദമായും ആകർഷകമായും പറഞ്ഞുതരാൻ ഒന്നോ രണ്ടോ മിനിറ്റ് കൂടുതൽ ചെലവഴിക്കുന്നതിലൂടെ സമയവും അദ്ധ്വാനവും പരിശീലനവും ചെലവഴിച്ച് ഷൈനി സ്വായത്തമാക്കിയ കലയുടെ ആസ്വാദനം കൂടുതൽ പൂർണ്ണമാക്കാൻ കഴിയും.

രണ്ടാമതായി, നർത്തകർ തന്നെ അവർ അവതരിപ്പിക്കാൻ പോകുന്ന കഥയെക്കുറിച്ച് സദസ്സിനോട് പറയണം എന്നൊരു അലിഖിത നിയമമുണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. അതെന്തുകൊണ്ട് അവതാരകർക്ക് വിട്ടുകൊടുത്തുകൂടാ? കഥയുടെ നല്ലൊരു സംഗ്രഹം തയ്യാറാക്കി നൽകിയാൽ, അവതാരകർക്ക് അത് ആസ്വാദകരെ ആകർഷിക്കുന്ന രീതിയിൽ അവതരിപ്പിച്ചുകൂടേ? അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് നിലവിലുള്ള കീഴ്‌വഴക്കങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണോ? ആണെങ്കിൽ ആ കീഴ്‌വഴക്കം മാറ്റേണ്ട കാലമായി!

മൂന്നാമതായി, ഗുരു ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ നൃത്താവിഷ്കാരത്തിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നും, തന്റേതായ ചില ഭാവനകളും പരീക്ഷണങ്ങളും ചേർത്തിട്ടുണ്ടെന്നും ഷൈനി പറഞ്ഞല്ലോ. ആ മാറ്റങ്ങൾ ഏതൊക്കെയാണെന്നും അവ എവിടെയൊക്കെയാണെന്നും സദസ്സിലിരുന്ന എത്രപേർക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് ഷൈനി കരുതുന്നു? ഷൈനിയുടെ സർഗാത്മകമായ ഇടപെടലുകൾ സദസ്സിന് തിരിച്ചറിയാനും ആസ്വദിക്കാനും അവസരം നൽകുന്ന രീതിയിൽ അവയെക്കുറിച്ച് കുറച്ചുകൂടി വിശദീകരിക്കാമായിരുന്നു എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.

പ്രസംഗത്തിലൂടെയല്ല, പ്രകടനത്തിലൂടെയാണ് ഭരതനാട്യം സദസ്സിലെത്തിക്കേണ്ടതെന്ന് പരമ്പരാഗത ചട്ടക്കൂടുകളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ഗുരുക്കന്മാരാരെങ്കിലും പയ്യാരം പറഞ്ഞാൽ, അവരോട് 1920-കൾ മുതൽ ഈ നൃത്തരൂപത്തിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ പഠിക്കാൻ പറയണം. സദിർ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന പാരമ്പര്യത്തിൽനിന്ന് ഇന്നത്തെ ഭരതനാട്യത്തിലേക്കുള്ള രൂപപരിണാമവും അതിനിടയിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങളും അന്വേഷിക്കാൻ പറയണം. രുക്മിണീദേവിയും ബാലസരസ്വതിയും ഉൾപ്പെടെയുള്ള കലാകാരികൾ ഈ കലാരൂപത്തിന് നൽകിയ വ്യത്യസ്തമായ സംഭാവനകൾ വിലയിരുത്താൻ പറയണം. ശൃംഗാരത്തിന്റെ അവതരണത്തിലും ഭക്തിയുടെ ആവിഷ്കാരത്തിലും കാലക്രമത്തിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ പറയണം. വേഷവിധാനത്തിലും ആഭരണങ്ങളിലും അവതരണച്ചിട്ടകളിലും ഇന്നു കാണുന്ന പലതും കഴിഞ്ഞ നൂറുവർഷത്തിനുള്ളിൽ രൂപപ്പെട്ടതോ പരിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടതോ ആണെന്ന കാര്യം ഭയഭക്തിബഹുമാനങ്ങളോടെ ഓർമ്മിപ്പിക്കണം.

ഇങ്ങനെയൊക്കെ മാറിയിട്ടും ഭരതനാട്യം ഭരതനാട്യമായി തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, സദസ്സിനെ ഒപ്പം കൂട്ടാനുള്ള പുതിയ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ നമ്മൾ പുറംതിരിഞ്ഞു നിൽക്കരുത്.

ഭരതനാട്യം ജനകീയമാക്കാൻ ഷൈനിക്ക് ചെയ്യാനാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഏറെയുണ്ടാവും. അതിനുള്ള സർഗാത്മകസ്വാതന്ത്ര്യം ഷൈനി ഉപയോഗിക്കുമെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം.

Labels: ,

Wednesday, November 11, 2026

രജതജൂബിലി (ഉമേഷ്)

ഇരുപത്തഞ്ചാം വാർഷികം പ്രമാണിച്ച് ഉമേഷ് എഴുതിയത്:

Santhosh Pillai യുടെയും Divya Santhosh ന്റെയും ദാമ്പത്യജീവിതം 25 വർഷം തികയ്ക്കുന്ന ദിവസമാണിത്. അതിന്റെ അഭിനന്ദനങ്ങൾ!

കുത്തും കോമയുമങ്ങുമിങ്ങു വിതറി, പ്പറ്റുന്നിടത്തൊക്കെയും
നിത്യം നിർമ്മിതബുദ്ധിയും ലഹരിയും ക്രിക്കറ്റുമാ ശ്ലോകവും.
കത്തും ഹൃത്തൊടു കൂട്ടിലിട്ട കിളിയെത്തന്നോടു ചേർത്തേറ്റവും
ഹൃദ്യം കാൽ ശതകത്തെയൊത്തു കഥയായ് കുത്തിക്കുറിച്ചീടുവിൻ!

വൃത്തം: ശാർദ്ദൂലവിക്രീഡിതം.

ശ്ലോകത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ താഴെ വിശദീകരിക്കുന്നു. കൂടെ അവരുടെ എഫ് ബി പ്രൊഫൈലിൽ നിന്നും ബ്ലോഗിൽ നിന്നും എടുത്ത ചിത്രങ്ങളും.
  1. കുത്തും കോമയും: ചരിത്രാതീതകാലം മുതൽ ഓൺലൈൻ എഴുതുകാരുടെ എഴുത്തിലെ കുത്ത്, കോമ തുടങ്ങിയ ചിഹ്നങ്ങളിലെ തെറ്റു തിരുത്തുവാൻ ആഞ്ഞടിക്കുന്ന വ്യാഘ്രമായിരുന്നു സന്തോഷ്.
  2. നിർമ്മിതബുദ്ധി: സന്തോഷും നിർമ്മിതബുദ്ധിയുമായുള്ള അഭേദ്യബന്ധം സുവിദിതമാണ്. മനുഷ്യർ ഏ ഐ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനു വർഷങ്ങൾ മുമ്പേ മൈക്രോസോഫ്റ്റിലെ ഏ ഐ വിഭാഗം നയിച്ച മഹാനാണ് അദ്ദേഹം. പല ലോകോത്തരകോൺഫറൻസുകളിലും ഏ ഐ യെ സംബന്ധിച്ച്‌ ധാരാളം പ്രഭാഷണങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്ത ദേഹമാണ്. കൂടാതെ പന്ത്രണ്ടോളം (വേണമെങ്കിൽ കുറച്ചു കുറയ്ക്കാം) "ആരാണീ പ്ലസ്സർ?" മത്സരങ്ങൾ ഏ ഐ ഉപയോഗിച്ചു മാത്രം പങ്കെടുത്ത് എപ്പോഴും ഒന്നാം (വേണമെങ്കിൽ കുറേയേറേ കൂട്ടാം) സ്ഥാനം കരസ്ഥമാക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
  3. ലഹരി: സന്തോഷും ലഹരിയുമായുള്ള ബന്ധം ലോകപ്രസിദ്ധമാണ്. വിവിധതരം കോക്ക്ടെയിലുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതിൽ ഇന്ന് സന്തോഷിനെ വെല്ലാൻ ലാസ് വേഗസിലെ ബാർ ബോയ്സിനു പോലും കഴിയില്ല എന്നതൊരു സത്യമാണ്.
  4. ക്രിക്കറ്റ്: ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ക്രിക്കറ്റ് തുടങ്ങിയ കാലം മുതൽക്കേ അതു കളിക്കുകയും അതിൽ വാചകമടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വീരനാണു സന്തോഷ്. (11 പേരുള്ള ക്രിക്കറ്റ് ടീമിൽ എന്തിനാ ഇത്ര ജനം എന്ന് എനിക്ക് ഇതുവരെ മനസ്സിലായിട്ടില്ല.)
  5. ശ്ലോകം: സന്തോഷിന്റെ ശ്ലോകമെഴുത്ത് ലോകപ്രശസ്തമാണ്. എന്തിനെപ്പറ്റിയും എന്തു വൃത്തത്തിലും എഴുതും. ദിവ്യയെപ്പറ്റി ഒരുപാടെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. എല്ലാ ആനിവേഴ്സറിയ്ക്കും ശ്ലോകം എഴുതും. ഇന്നും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
  6. കത്തും ഹൃത്തൊടു കൂട്ടിലിട്ട കിളി: CAGED: Divya Santhosh ഒരു പ്രധാന റോൾ ചെയ്ത CAGED എന്ന സൂപ്പർ ഷോർട്ട് ഫിലിം.
  7. പിന്നെ, നവംബർ 11. വിശേഷദിവസങ്ങളിൽ ഓഗസ്റ്റ് 15, ഡിസംബർ 25, ജൂലൈ 4 എന്നിവയോടൊപ്പം എല്ലാ അമേരിക്കൻ മലയാളികൾക്കും സുപരിചിതമായ തീയതി. ഇത് എല്ലാവരെയും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു കാർ വാഷിംഗ്ടൻ സ്റ്റേറ്റിൽ കൂടി നിത്യവും ഓടുന്നൂണ്ട്.
അപ്പോൾ, Happy 25th wedding anniversary, Santhosh Pillai and Divya Santhosh!

Labels: , ,

25

കാതിന്നിമ്പമെഴുന്ന നാദരസവും ശ്രവ്യോജ്ജ്വലം രാഗവും
കാണെപ്പിന്നിലൊളിച്ച കണ്മിഴികളിൽ സ്നേഹാർദ്രമാധുര്യവും
കാൽനൂറ്റാണ്ടു കഴിഞ്ഞ നാളുകളിലും കൂട്ടായിരിപ്പുണ്ടിതാ,
കാന്തേ, കാന്തിയെഴും മനോഹരി! മരിപ്പിക്കും സ്മരിപ്പിച്ചു നീ!

(അല്പം 'പിശകുള്ള' ശാർദ്ദൂലവിക്രീഡിതമാണ്. അവസാനത്തെ വരിയിൽ പന്ത്രണ്ടാമത്തെ അക്ഷരം കഴിഞ്ഞ് യതിയില്ല. എന്നാൽ അതിന് കാരണക്കാരൻ ഞാനല്ല. "മനോഹരി! മരിപ്പിക്കും സ്മരിപ്പിച്ചു നീ!" എന്നത് വി. കെ. ജി. യുടെ ഒരു ശ്ലോകാന്ത്യമാണ്. അപ്പോൾ ഇത് സമസ്യാപൂരണമായി കണക്കാക്കി കുറ്റം വി. കെ. ജി. യുടെ തലയിൽ വയ്ക്കണം എന്നപേക്ഷ. പിന്നെ, ശാർദ്ദൂലവിക്രീഡിതത്തിൽ ആദ്യാക്ഷരപ്രാസം അത്ര സാധാരണവുമല്ല.)

Labels: , ,

Monday, November 02, 2026

അമരുകശതകം

ഉമേഷ് നരേന്ദ്രൻ നിർവ്വഹിച്ച അമരുകശതക പരിഭാഷ അച്ചടിമഷി പുരളുംമുമ്പ് വായിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ച ഒരാളെന്ന നിലയിൽ, ‘അതിമനോഹരമായിരിക്കുന്നു’ എന്ന ഒറ്റവാചകത്തിൽ എന്റെ വായനാനുഭവം ഒതുക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്നു തോന്നി. അതിനാൽ പുസ്തകത്തിന്റെ സവിശേഷതകളിലേക്ക് വായനക്കാരുടെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കാനുള്ള ഒരു ചെറിയ ശ്രമമാണ് ഈ കുറിപ്പ്.

ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിടത്തോളം, സംസ്കൃതകാവ്യങ്ങളുടെ മലയാളപരിഭാഷകളിൽ പലതും മൂലകൃതിയുടെ രസം മലയാളത്തിൽ പുനഃസൃഷ്ടിക്കാൻ വിനീതമായി ശ്രമിക്കുന്ന പദ്യാവിഷ്കാരങ്ങളാണ്. കേരളവർമ്മയുടെയും മാനവിക്രമന്റെയും അമരുകശതക പരിഭാഷകളും ഈ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഉമേഷിന്റെ തർജ്ജമ ഈ പതിവ് തെറ്റിക്കുന്നു.

ആയിരത്തിലധികം വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു കൊട്ടാരകാവ്യസമാഹാരത്തെ രസസമ്പന്നമായ സാഹിത്യമായും അന്തർബന്ധസങ്കീർണതകളുടെ കേളീരംഗമായും ദീർഘസംഭാഷണത്തിന് അർഹതയുള്ള നിരൂപണമായും വായിക്കാവുന്ന പുസ്തകമാണ് ഉമേഷിന്റെ അമരുകശതക വിവർത്തനം. മൂലകൃതിയോട് വിശ്വസ്തത പുലർത്തുന്ന വിവർത്തനം പലപ്പോഴും ഭാഷയുടെ സ്വാഭാവിക സൗന്ദര്യം നഷ്ടപ്പെടുത്തുമെന്ന Gilles Ménage-ന്റെ നിരീക്ഷണം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. എന്നാൽ മൂലത്തിന്റെ ആശയസാന്ദ്രതയും മലയാളത്തിന്റെ ഭാഷാസ്വാഭാവികതയും ഒരേസമയം നിലനിർത്താനുള്ള ഉമേഷിന്റെ ശ്രമം ആ ദ്വന്ദ്വത്തെ മറികടക്കുന്നു. കേരളവർമ്മ വലിയ കോയിത്തമ്പുരാൻ, മാനവിക്രമൻ ചെറിയനുജൻ രാജ എന്നിവരുടെ പരമ്പരാഗത തർജ്ജമകളെ കൂടെച്ചേർത്തുവെച്ച്, വേമഭൂപാലന്റെ ശൃംഗാരദീപികയെ അധിഷ്ഠിതമാക്കി തയ്യാറാക്കിയ ഈ കൃതി വിവർത്തനം, വ്യാഖ്യാനം, വിമർശനം എന്നിവയുടെ സങ്കരരൂപമാണ്. വ്യാഖ്യാന പാരമ്പര്യത്തെയും വ്യത്യസ്ത പാഠഭേദങ്ങളെയും മുൻനിർത്തിയുള്ള ഗൌരവകരമായ ഒരു പഠനപദ്ധതി ഉമേഷ് ഈ പുസ്തകത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

പരമ്പരാഗതമായ ചട്ടക്കൂടുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് പഠനോചിതമായി നോക്കിയാൽ ഒരു നല്ല വിവർത്തനത്തിൽ മൂലകൃതിയോടുള്ള വിശ്വസ്തതയും ലക്ഷ്യഭാഷയുടെ സ്വാഭാവികമായ ഒഴുക്കും ഒരുപോലെ പ്രധാനമാണ്. ഈ രണ്ടു കാര്യങ്ങളിലും ഉമേഷിനുള്ള നിഷ്ഠ അടുത്തു നിരീക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് അവസരമുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. മൂലശ്ലോകങ്ങളിലെ ഭാവസാന്ദ്രത നിലനിർത്തുമ്പോൾത്തന്നെ ആധുനിക മലയാളത്തിലെ സംഭാഷണശൈലിയെ അദ്ദേഹം അനായാസം സ്വീകരിക്കുന്നു.

വിപ്രലംഭശൃംഗാരത്തിലെ ക്ഷോഭവും നിരാകരണവും പ്രകടമാക്കുന്ന ശ്ലോകം 28-നെ,
“അറിയുമഖിലം, ചുമ്മാതൊന്നും പറഞ്ഞു വരേണ്ട നീ,
ചെറിയ കുറവും കാണാനില്ലാ നിനക്കു, കടന്നു പോ!”

എന്ന് പരിഭാഷപ്പെടുത്തുകവഴി, മൂലത്തിലുള്ള നാടകീയമായ വ്യഗ്രതയെയും നിഷേധത്തിന്റെ നാടകീയതയെയും ആധുനിക വായനക്കാരന്റെ മുന്നിലെത്തിക്കാൻ സമകാലികമായ ഭാഷാപ്രയോഗത്തിലൂടെ ഉമേഷിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. “ദേ,” “തോന്ന്യവാസം,” “പിന്നേം,” “ഇല്ലടാ കോന്താ” തുടങ്ങിയ നിരവധി കാലോചിതപ്രയോഗങ്ങൾ വിവർത്തനത്തിലുടനീളം കാണാം.

സംസ്കൃത വൃത്തങ്ങളായ ശാർദൂലവിക്രീഡിതം, സ്രഗ്ദ്ധര, വസന്തതിലകം, ഹരിണി, ശിഖരിണി എന്നിവയെ ഭാഷാന്തരം ചെയ്യുമ്പോൾ അവ കൃത്രിമമായ അക്ഷരച്ചട്ടക്കൂടാകാതിരിക്കാനും വൃത്തനിഷ്ഠയ്ക്കുവേണ്ടി ഭാഷയുടെ സ്വാഭാവികത ബലികഴിക്കാതിരിക്കാനും മൂലത്തിലെ വൃത്ത, ലയ സൌന്ദര്യങ്ങളെ നിലനിർത്താനും പരിഭാഷകൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ശ്ലോകം 4-ൽ,
“ചുണ്ടത്തായ് കടിയേ, റ്റിടഞ്ഞു പുരികം പൊക്കി ക്രുധാ കൈ കുട-
“ഞ്ഞെന്നേ നീ വിടു, ദുഷ്ട,” യെന്നു കുതറി, സ്സീൽക്കാരമുണ്ടാക്കിയും”

മൂലശ്ലോകത്തിലെ ‘ശഠ മാ മാ മുഞ്ച’ എന്ന പ്രയോഗത്തിന്റെ കാമവിഭ്രമം മലയാളത്തിലേക്ക് പകരാൻ ഉമേഷ് സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ധ്വനിവിന്യാസം ശ്രദ്ധേയമാണ്. അക്ഷരങ്ങളുടെ താളാത്മകമായ വിന്യാസത്തിലൂടെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വൈകാരികക്ഷോഭം ശ്രാവ്യമായിത്തന്നെ പുനഃസൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു.

പഴയ ശൃംഗാരകാവ്യങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും സ്ത്രീ പുരുഷന്റെ കാമനകളിലൂടെ മാത്രം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അമരുകന്റെ സ്ത്രീകൾക്ക് അവരുടേതായൊരു ആന്തരികലോകവും സ്വന്തമായൊരു ഹൃദയലോകവുമുണ്ട്. ആ ഉള്ളുലകങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മത ഒട്ടും ചോർന്നുപോകാതെ ഉമേഷ് തന്റെ പരിഭാഷയിൽ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം 12-ൽ,
“ഇന്നൂരിപ്പൊട്ടിയ കഞ്ചുകത്തെയെവിടെൻ തോഴീ, യൊളിപ്പിച്ചിടും?”

എന്ന പരിഭാഷയിൽ, “യാന്തി ശതധാ മത്കഞ്ചുകീസന്ധയഃ” (എന്റെ മുലക്കച്ചയുടെ കെട്ടൊക്കെ നൂറായി പൊട്ടിപ്പോകുന്നെടീ) എന്ന മൂലകൃതിയിലെ പ്രായോഗികമായ വ്യഥയും ശാരീരികമായ അസൗകര്യവും, വസ്ത്രത്തിന്റെ കെട്ടുകൾ പൊട്ടിപ്പോകുന്ന പെണ്ണിന്റെ സ്വാഭാവികമായ നാണവും പരിഭ്രമവുമായി ഭാഷാന്തരപ്പെടുന്നു.

ശ്ലോകം 20-ൽ,
“‘അമ്മേ! ശല്യമുറക്കുകില്ലിവ’നിതും ചൊന്നിട്ടുറക്കത്തിലാ-
ണെന്നുള്ളോരു വിധം മിടുക്കി ചെറുതായ് നീങ്ങിക്കിടന്നീടിനാൾ.”

ശ്ലോകം 63-ൽ,
“പണ്ടെപ്പോലെ വഴക്കിനില്ല തുണിയൂരുമ്പോൾ; കടിക്കില്ല തൻ
ചുണ്ട, ത്തപ്പുരികത്തിനില്ലൊരൊടിവും കേശം പിടിച്ചീടവേ;”

എന്നീ വരികളിലൊക്കെ തെളിയുന്നത്, നായകന്റെ കൺകോണിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയ പെണ്ണല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം കൗശലത്തിലൂടെയും ക്രോധത്തിലൂടെയും അനുരാഗത്തിലൂടെയും കിടപ്പറയിലെ അന്തരീക്ഷത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നായികയുടെ സജീവമായ ആന്തരികതയും അവളുടെ വ്യക്തിത്വവുമാണ്.

ചുരുക്കത്തിൽ, അമരുകശതകത്തിന്റെ സാഹിത്യമൂല്യം കേവലം പദങ്ങളുടെ അലങ്കാരത്തിലല്ല, മറിച്ച് ധ്വനിസാന്ദ്രമായ വൈകാരിക സന്ദർഭങ്ങളിലാണെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. മൂലത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത, ഇന്നത്തെ സംഭാഷണഭാഷയുടെ ചടുലത, സ്ത്രീയുടെ ആന്തരികലോകത്തോടുള്ള സൂക്ഷ്മശ്രദ്ധ എന്നീ മൂന്നു കാര്യങ്ങളാണ് ഈ പുസ്തകത്തെ വേറിട്ടതാക്കുന്നത്. സംസ്കൃത സാഹിത്യത്തിലെ പണ്ഡിതവായനയുടെ പരിധിയിൽ ഒതുങ്ങിനിന്ന അമരുകനെ ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സാധാരണ മലയാളിയുടെ വായനാമുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ ഉമേഷിന് സാധിച്ചു. അതിനായി ഉപയോഗിച്ച പുതിയ ഭാഷാശൈലിയും വ്യാഖ്യാനധൈര്യവുമാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ എടുത്തുപറയേണ്ട മികവ്. വിവർത്തനത്തോടൊപ്പം പാഠഭേദങ്ങളുടെയും വ്യാഖ്യാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെയും സമകാലിക വിമർശനസാദ്ധ്യതകളുടെയും പഠനം കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഈ പുസ്തകം മലയാളത്തിലെ വിവർത്തന-നിരൂപണ സാഹിത്യത്തിന് അത്യന്തം ഗൌരവകരമായ കൂട്ടിച്ചേർക്കലാണ്.

പുസ്തകത്തിന്റെ പുറംചട്ടയിൽ അഴകിന്റെ വിസ്മയക്കവിതയായി വിരിയുന്ന ചിത്രം രാജീവ് സാക്ഷിയുടേതാണ്.

ഒരു കാര്യം കൂടി പറയാതെവയ്യ. 1971-ലെ സർക്കാർ ലിപിപരിഷ്കരണം അതിന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കി കാലഹരണപ്പെട്ടിട്ട് പതിറ്റാണ്ടുകളായെങ്കിലും, ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ അച്ചടിയിൽ അതേ ലിപിരീതി പിന്തുടർന്നിരിക്കുന്നത് തീർത്തും നിരാശാജനകമാണ്. സർക്കാർ ഉത്തരവിന്റെ ബലത്തിൽ ‘അർത്ഥം’ ‘അർഥ’മാക്കുന്നതും ‘തർജ്ജമ’ ‘തർജമ’യാക്കുന്നതും ‘വർമ്മ,’ ‘കർമ്മം’ എന്നിവയെ ‘വർമ,’ ‘കർമം’ എന്നൊക്കെയാക്കുന്നതും ഇനിയും തുടരേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ, ‘സർകാരേ?’

Labels: , ,

Saturday, October 31, 2026

അതിവേഗം ബഹുദൂരം

കാറിൽ ബിൽറ്റ്-ഇൻ നാവിഗേഷൻ ഓപ്ഷണൽ ആഡംബരമായിരുന്ന കാലമുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടായിരാമാണ്ടിന്റെ ആദ്യകാലങ്ങളിൽ BMW 3-Series-ൽ നാവിഗേഷൻ വേണമെങ്കിൽ രണ്ടായിരം ഡോളർ കൊടുക്കണമായിരുന്നു. Rand McNally-യുടെ റോഡ് മാപ്പുകളിൽ നിന്നും MapQuest-ൽ നാലഞ്ചു പേജ് പ്രിന്റ് ചെയ്തെടുത്ത് വഴിയാത്ര നടത്തിയിരുന്ന കാലത്തിലേയ്ക്ക് മുന്നേറിയ ഞാനുൾപ്പടെ ഉള്ളവർ, സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ പിന്നീട് വന്ന വിസ്മയമായ നൂറോ നൂറ്റമ്പതോ ഡോളറിന്റെ പോർട്ടബിൾ GPS നാവിഗേറ്ററുകളിലേക്കുള്ള വളർച്ചയിലും ഉത്സാഹപൂർവ്വം പങ്കെടുത്തു.

കാൽ നൂറ്റാണ്ടിനിപ്പുറം കാറുകൾ സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ അതിവേഗം ബഹുദൂരം എത്തിയെങ്കിലും കാർ കമ്പനികൾ ഇനിയും ചെയ്യാത്തൊരു കാര്യമുണ്ട്: കാറിൽ ഒരു ഡാഷ്‌ക്യാം ഘടിപ്പിച്ചുകൊടുക്കൽ.

ടെസ്‌ലയിലേതുപോലെ കാറിന്റെ ആപ്പിനെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന ഒന്നല്ല ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ലോക്കൽ സ്റ്റോറേജുള്ള, സ്വതന്ത്രമായി റെക്കോർഡ് ചെയ്യുന്ന, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും access ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന ഒരു ഡാഷ്‌ക്യാം.

അതൊന്നും പറ്റില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട. ചുരുങ്ങിയത് ഓവർഹെഡ് കൺസോളിൽ ഒരു USB-C പോർട്ടെങ്കിലും കൊടുത്തുകൂടേ? നീണ്ട വയർ വലിച്ചുകെട്ടി, കാറിന്റെ പകുതി അഴിച്ചുപണിത്, വയറൊക്കെ ഭംഗിയായി മറച്ചുവെക്കാനുള്ള പെടാപ്പാട് ഒഴിവാക്കി ഒരു ഡാഷ്‌ക്യാം ഘടിപ്പിക്കാമല്ലോ. ഇത്രയെങ്കിലും ചെയ്യാനുള്ള സാങ്കേതികവിദ്യ നമ്മൾ ആർജ്ജിച്ചിട്ടില്ലേ?

Ford Bronco Raptor-ലും Volkswagen Atlas-ലുമൊക്കെ ഈ റോക്കറ്റ് സയൻസ് എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ബാക്കിയുള്ള കാർ കമ്പനികൾ ഈ വിപ്ലവകരമായ കണ്ടുപിടിത്തം നടപ്പിലാക്കാൻ 2030 വരെ കാത്തിരിക്കുമോ?

ഇനി ഓവർഹെഡ് കൺസോളിൽ കിട്ടുന്ന USB-C പോർട്ടും രണ്ടായിരം ഡോളറിന്റെ പ്രീമിയം ഓപ്ഷനായി മാറുമോ?

Labels:

Friday, October 23, 2026

വട്ടൻപറമ്പ്

നായകളുടെ വിസർജ്യത്തിന് സംസ്കാരം എന്നു പേരിട്ടാലോ?

രാജേഷ് ആർ. വർമ്മയുടെ വട്ടൻപറമ്പ് (ഭാഷാപോഷിണി, 2026 ഒക്ടോബർ) ഈ ഭാവനയിൽനിന്ന് അധികാരത്തിന്റെയും സ്വത്വരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിന്റെയും കഥ നിർമ്മിക്കുന്നു. കഥാകൃത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പുപതിഞ്ഞ പദവിന്യാസകൗശലം മൂലം, ആദ്യം ചിരിപ്പിക്കുന്ന കഥ സാംസ്കാരികമായ മത്സരങ്ങളിലൂടെയും അധികാരമോഹത്തിലൂടെയും സമൂഹം എങ്ങനെ തകർന്നുപോകുന്നു എന്നതിന്റെ രാഷ്ട്രീയരൂപകമായി മാറുന്നു. മതം, ചരിത്രം, പാരമ്പര്യം, ദേശീയസ്വത്വം എന്നിവയെച്ചൊല്ലിയുള്ള അവകാശവാദങ്ങൾ ഉപജീവനം, സാമൂഹികനീതി, അധികാരത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങളെ മറയ്ക്കുന്ന സമകാലിക ലോകത്തിൽ ഈ രൂപകാത്മകമായ ആഖ്യാനം പ്രസക്തമാണ്.

നായകളുടെ വിസർജ്യത്തെ സംസ്കാരം എന്നു വിളിക്കുന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ ക്രമേണ വിശ്വാസവ്യവസ്ഥയും സാമൂഹികക്രമവുമായി വളരുകയും സംസ്കാരം എന്നത് സർഗാത്മകതയുടെയും മൂല്യബോധത്തിന്റെയും അടയാളമല്ലാതായി, സ്വാധീനത്തിന്റെയും അംഗീകാരത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും ഉപകരണമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. സംസ്കാരത്തിന്റെ പേരിൽ ശ്രേണികളും അധികാരക്കളികളും രൂപപ്പെടുന്നു. നായകൾ ആദ്യം തങ്ങളുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ മേന്മയെച്ചൊല്ലി പോരടിക്കുമ്പോൾ, സംസ്കാരത്തിന്റെ പേരിൽ ലഭിക്കുന്ന പദവിയും അധികാരവുമാണ് പ്രധാനമെന്ന് പിന്നീട് ബോദ്ധ്യപ്പെട്ട് ജീവിതയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.

പന്ത്രണ്ടു മക്കളുള്ള അമ്മയുടെ സങ്കൽപ്പം പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലം ഓർമ്മപ്പെടുത്തുകയും അത് വട്ടൻപറമ്പിന്റെ വായനയ്ക്ക് തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ ഒരു സാംസ്കാരികമാനം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അദ്ധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയ ലോകത്തുനിന്ന് അമ്മയും മക്കളും പുറത്താക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഐതിഹ്യത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ഓർമ്മ കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിന്റെ വേദനയുമായി കൂടിച്ചേരുന്നു. അട്രോ-സിറ്റിയെന്ന പേരാകട്ടെ, രണ്ടായി വായിക്കാവുന്ന അർത്ഥവൈരുദ്ധ്യംകൊണ്ട് കഥയുടെ രാഷ്ട്രീയവിമർശനത്തെ കൂടുതൽ മൂർച്ചയുള്ളതാക്കുന്നു. വികസനത്തിന്റെയും നഗരപുരോഗതിയുടെയും പുറംമോടിക്കടിയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ക്രൂരതയുടെ പേരുതന്നെയാണത്. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ നാശത്തിന്മേൽ പണിതുയർത്തുന്ന സമൃദ്ധിക്ക് കഥ നൽകുന്ന പരിഹാസനാമം.

കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനായിരുന്ന ഫൽഗുനൻ (സ്വഭാവത്തിലെ വൈരുദ്ധ്യം, വീരപരിവേഷത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അധികാരദുര എന്നീ രണ്ടുതരം വിദൂരവായനകൾക്ക് ഈ പേര് ഇടനല്കുന്നുണ്ട് എന്ന് പറയണം!) പിന്നീട് അതേ കുടുംബത്തിന്റെ വിശ്വാസം അവരുടെ അവകാശങ്ങളെ തീറെഴുതാനായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഫൽഗുനന്റെ രാഷ്ട്രീയപരിണാമം നോക്കുക. അദ്ധ്വാനശീലനും സ്നേഹമുള്ളവനുമായിരുന്നയാൾ പലരീതികളിലൂടെ നായകളുടെ വിശ്വാസം നേടി ‘അകത്തുള്ള’ അധികാരം ഉറപ്പിക്കുന്നു. സേഠ് ഘാതക്‌ലാൽ ദൗലത്ത്‌വാല പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പുറംശക്തിയുടെ വിജയത്തിന് അകത്തുനിന്നുള്ള സഹകരണം എത്രമാത്രം നിർണ്ണായകമാണെന്ന് നോക്കണം!

ഇനി നായകളുടെ കാര്യം നോക്കാം. ഒരിക്കൽ അഭയം നൽകിയ അമ്മയ്ക്കും കുട്ടികൾക്കുമെതിരെ തിരിയാൻ അവ മടിക്കുന്നില്ല. നായകൾക്ക് അംഗീകാരങ്ങൾ മികവിനുള്ള പ്രതിഫലമല്ലാതായി വിശ്വസ്തതയ്ക്കുള്ള സമ്മാനങ്ങളാകുന്നു. അധികാരത്തോടുള്ള അടുപ്പം യോഗ്യതയുടെ തെളിവായി മാറുന്നു. സംരക്ഷിക്കേണ്ട സ്ഥാപനങ്ങളും ശക്തികളും അധികാരത്തോടുള്ള വിധേയത്വം പ്രധാനധർമ്മമാക്കുമ്പോൾ, സംരക്ഷിക്കേണ്ടവരെത്തന്നെ ശത്രുക്കളായി കാണാൻ തുടങ്ങുമെന്ന മുന്നറിയിപ്പാണിത്. ഒടുവിൽ പഴയ നായകളെ മാറ്റി ജർമൻ നായകളെ കൊണ്ടുവരുന്നതോടെ അധികാരത്തെ പിന്താങ്ങിനടക്കുന്നവരുടെ സ്ഥാനവും സ്ഥിരമായതല്ല എന്ന മറ്റൊരു വൈരുദ്ധ്യവും തെളിയുന്നു.

മതപരമായും രാഷ്ട്രീയമായും ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സ്ഥാനത്താലും ഒരു പ്രദേശത്തിന് മൂല്യമേറുന്നതോടെ അതിന്റെ ചരിത്രവും കാലാകാലങ്ങളായി അവിടെ താമസിച്ചുവന്നവരുടെ അവകാശങ്ങളും അപ്രസക്തമാകുന്നതും അത് വാഗ്ദത്തഭൂമിയായി വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നതും പുതുമയല്ലല്ലോ. ഭൂമി ഏറ്റെടുക്കൽ ആധുനികവൽക്കരണമായും നഷ്ടപരിഹാരം നീതിയായും ‘നിഷ്പക്ഷർ’ക്ക് തോന്നുമെങ്കിലും പണിയെടുത്ത്, ആശങ്കകളില്ലാതെ ജീവിക്കാനുള്ള ഇടമാക്കിയവർക്ക് ആ ഭൂമിയോടു ചേർന്ന ജീവിതവും ഓർമ്മകളും സ്നേഹവും തിരിച്ചുകിട്ടാനാവാത്ത നഷ്ടമാണ്. ആഡംബരപൂർണ്ണവും സുരക്ഷിതവുമായ അട്രോ-സിറ്റിയുടെ പിന്നിൽ മറ്റൊരു സമൂഹത്തിന്റെ തകർച്ചയുടെ വൃത്താന്തം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഈ കഥയുടെ ഘടനാപരമായ പ്രധാന നേട്ടമാണ്. നമ്മുടെ സ്വന്തം സൗകര്യങ്ങളുടെ ചരിത്രം നമുക്കറിയാമോ എന്ന ചോദ്യം അത് ഉയർത്തുന്നു.

ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്കുള്ള വട്ടൻപറമ്പിലെ മക്കളുടെ ചിതറിപ്പാർക്കൽ വിജയത്തിന്റെയും അഭിവൃദ്ധിയുടെയും പതിവു പ്രവാസകഥയാവാം (സർക്കസ് കോമാളികളായും ശുചീകരണത്തൊഴിലാളികളായും ഭിക്ഷക്കാരായും അലഞ്ഞുതിരിയുമ്പോഴും പന്ത്രണ്ടുമക്കളും അവരവരുടെ കർമ്മമണ്ഡലങ്ങളിൽ അതിവിദഗ്ദ്ധരായിരുന്നു എന്നാണല്ലോ ഐതിഹ്യകഥ), നിർബന്ധിതമായി വേരുപറിക്കപ്പെട്ടവരുടെ ഭൂതകാലഭാരങ്ങളുമാവാം. നായകളുടെ വിസർജ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ വിവിധഭാഗങ്ങളിലേക്ക് ചിതറിപ്പോയവർ നിൽക്കുന്നു. കാറ്റിന്റെ ദിശയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് സംസ്കാരം എന്ന് ആവർത്തിച്ച് മന്ത്രിച്ച് കണ്ണീർ പൊഴിക്കുന്നു. അവർക്ക് വട്ടൻപറമ്പിന്റെ ഓർമ്മയുണ്ട്, പക്ഷേ അവകാശമില്ല. ഗൃഹാതുരത്വം ഉണർത്താൻ സാധാരണ ഉപയോഗിക്കുന്ന അടുക്കള, രുചി, മഴ, തിരിവെട്ടം, മുറ്റം, ഊഞ്ഞാൽ തുടങ്ങിയ ദൃശ്യബിംബങ്ങൾക്ക് പകരം അറപ്പുളവാക്കുന്ന ഒന്നിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലൂടെ, തുടക്കത്തിലെ ഫലിതം ദുഃഖത്തിന്റെ മാദ്ധ്യമമായി മാറുന്നു. വിസർജ്യത്തെ സംസ്കാരമാക്കുന്ന ഭാവന അതിന്റെ ഫലിതത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ, അത് എങ്ങനെയാണ് അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷയാകുന്നതെന്നും ഭാഷയെച്ചൊല്ലിയുള്ള തർക്കങ്ങൾ യഥാർത്ഥ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളെ എങ്ങനെ മറയ്ക്കുന്നുവെന്നും കഥ നമുക്ക് കാണിച്ചുതരുന്നു. പരിഹാസത്തിൽനിന്ന് ഭീതിയിലേക്കും അവിടെനിന്ന് ദുഃഖത്തിലേക്കുമുള്ള സ്വരമാറ്റം വായനക്കാരനെ സ്വന്തം ചിരിയെക്കുറിച്ചുതന്നെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു. തുടക്കത്തിൽ ചിരിപ്പിച്ച അതേ വസ്തു അവസാനത്തിൽ പ്രയാസത്തിന് കാരണമാകുന്നു.

പന്ത്രണ്ട് മക്കളുടെ വെവ്വേറെയുള്ള വ്യക്തിഗത സ്വഭാവങ്ങളും ഓർമ്മകളും കഥ വേണ്ടത്ര വികസിപ്പിക്കാത്തതും ഭൂമിയുടെ ചരിത്രവും സ്വന്തം അദ്ധ്വാനവുമായി ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന അമ്മയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം പിന്നീട് മങ്ങിപ്പോകുന്നതും ഘാതക്‌ലാൽ ചൂഷണത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്ന സങ്കീർണമായ കഥാപാത്രമായി മാറാത്തതും കഥാഘടനയെ വളരെയൊന്നും ബാധിക്കുന്നില്ല. ഒരുവേള, ഇതുകാരണം കഥയ്ക്ക് ഒതുക്കം വന്നു എന്നുവേണമെങ്കിൽ കഥാകാരന് അവകാശപ്പെടാം.

Labels: ,

Wednesday, October 14, 2026

പവിത്ര

ചരിത്രഹീനരായവർ വിചിത്രമായ രീതിയിൽ
ധരിത്രിയെബ്ഭരിച്ചിടും കറുത്തകാലമാകയാൽ
എതിർത്തിടാൻ, പുറത്തുകേറി താണ്ഡവം നടത്തുവാൻ,
പവിത്രമാർ നിരന്നിടും ദുരന്തമായ മിത്രമേ!

(പഞ്ചചാമരം)

Labels: ,