ശേഷം ചിന്ത്യം

പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കാനറിയാത്തതിനാൽ എഴുതിക്കൂട്ടുന്നത്

Thursday, February 14, 2019

പ്രാഡയോ ഗുച്ചിയോ

“എടേയ്, പ്രാഡ വേണോ ഗുച്ചി വേണോ?”

“ഇത് ഇന്ന് രാവിലെയാണോ ആലോചിക്കുന്നത്? എന്തായാലും വാങ്ങുന്ന സ്ഥിതിക്ക് എംകെ ആവട്ടെ.”

“എംകെ വൃത്തത്തിൽ നിൽക്കില്ല. പ്രാഡ, ഗുച്ചി, ഫെന്റി ഇതിൽ ഒന്ന് എടുക്ക്...”

“എനിക്ക് വേറേ പണിയുണ്ട്!”
വീണ്ടും വന്നൂ പ്രണയദിവസം, ലോകമെങ്ങും പ്രസാദം
വന്നേയില്ലാ, കരുതിമുഷിയും പ്രാഡതന്നോർഡർമാത്രം
വേഗം വാങ്ങീ മലരുകുലഞാൻ, കിട്ടിയില്ലെങ്കിലിന്നെൻ
വാലന്റൈനും വിറളിയിളകും ചാമ്പലായ് മാറ്റുമെന്നെ!

Happy Valentines Day!

(മന്ദാക്രാന്ത വൃത്തം. സമാനമനസ്കരിൽ നിന്നും സമസ്യാപൂരണങ്ങൾ ക്ഷണിക്കുന്നു.)

Labels: ,

Tuesday, February 05, 2019

അതിവേദനയുള്ള വാക്കുകൾ

അതിവേദനയുള്ള വാക്കുകൾ
എഴുതാമിന്നു കറുത്ത രാവിൽഞാൻ:
“നിശപോലുമുടഞ്ഞു; ദൂരെയായ്
കരിനീലിച്ചു വിറച്ചുതാരകൾ.”
ഒരുഗാനമുതിർത്തു തെന്നലും
തെളിമാനത്തു കറങ്ങി നില്പതാ!

ഈ വരികൾ എവിടെയോ കേട്ടുമറന്നപോലെ തോന്നുന്നുണ്ടോ? ആ തോന്നൽ യാദൃച്ഛികമല്ല.

രണ്ടാഴ്ചമുമ്പാണ്, Abhilash M, പാബ്ലോ നരൂദയുടെ "Tonight I can write the saddest lines" എന്ന കവിത മലയാളത്തിന്റെ പ്രഗൽഭരായ കവികൾ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി കുറിപ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത്. ആർ. രാമചന്ദ്രൻ, സച്ചിദാനന്ദൻ, ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്‌ എന്നിവരുടെ വിവർത്തനം ഉദാഹരണമായി കൊടുത്തിരുന്നു, പ്രസ്തുത കുറിപ്പിൽ.

പരിഭാഷ എന്ന കലയെ നിസ്സാരമായിക്കണ്ട്, ഒറിജിനലില്ലില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ കുത്തിനിറച്ചു വൈകാരികത കലർത്തി വികലമാക്കുന്നു പല പരിഭാഷകളും എന്നാണ് Abhilash M പറയുന്നത്.

പരിഭാഷകളുടെ ഗണത്തിലേയ്ക്ക് ഒന്നുകൂടി ആവട്ടെ എന്നു കരുതി ഞാനും ഒരെണ്ണം എഴുതാൻ തീരുമാനിച്ചു.

ഇതാണ് വിവർത്തനം ചെയ്യേണ്ടുന്ന വരികൾ:

Tonight I can write the saddest lines.
Write, for example,'The night is shattered
and the blue stars shiver in the distance.'
The night wind revolves in the sky and sings.

ഭാവം ശോകമായതുകാരണം മറ്റൊന്നുമാലോചിക്കാതെ വിയോഗിനിവൃത്തത്തിൽ ആവാം എന്നു തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു. വിയോഗിനിയിൽ ഒരു വരിപോലും ഞാൻ മുമ്പ് എഴുതിയിട്ടില്ലെന്നതും ആ വൃത്തം ഉറപ്പിക്കാൻ കാരണമായി.

തർജ്ജമ തുടങ്ങി. "Translations: when they're beautiful they're not faithful; if they're faithful they're not beautiful." എന്നാണല്ലോ ഫ്രഞ്ച് പഴഞ്ചൊല്ല്. അക്കാര്യം അധികം വൈകാതെ ബോദ്ധ്യം വന്നു. ആദ്യവരിയുടെ ഭാഷാന്തരീകരണം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും ഒരു ശ്ലോകം തന്നെ പൂർത്തിയായി!

Tonight I can write the saddest lines.
Write, for example

എന്നത്,

ഇതുപോലെ കറുത്തവാക്കുകൾ
മതിയാവോളമടുക്കി രാത്രിയിൽ
ഹിതമോടു കുറിച്ചുവയ്ക്കുവാ-
നതിസാമർത്ഥ്യമെനിക്കു, കേൾക്ക നീ!

എന്നു മൊഴിമാറ്റി.

ഇത്രയും എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്തോ ഒരു പന്തികേട്. ഉമേഷിനോട് അഭിപ്രായം ചോദിക്കാം എന്നുവച്ചു.

ഉമേഷിന്റെ മറുപടി(കൾ) ഇങ്ങനെ സംഗ്രഹിക്കാം:

“ഒരു വരിയുടെ പരിഭാഷയാണോ ഈ നാലുവരിയിൽ? അഭിലാഷിന്റെ പോസ്റ്റ് നന്നായി വായിച്ചായിരുന്നോ? പൊതുവേ അഭിപ്രായമെന്താണെന്നു ചോദിച്ചാൽ, ക്ലിഷ്ടതയുണ്ട്. ദൂരാന്വയപ്രശ്നമുണ്ട്. ശയ്യാഗുണമില്ല. ചെറിയവൃത്തത്തിൽ എഴുതുമ്പോൾ കാണിക്കേണ്ടുന്ന കയ്യടക്കമില്ല. അനർത്ഥപദങ്ങളുടെ ബാഹുല്യവുമുണ്ട്. ഇതൊക്കെ മാറ്റിവച്ചാൽ ശ്ലോകം കൊള്ളാം, പരിഭാഷയാണന്നു മാത്രം പറഞ്ഞേക്കരുത്. ആകെയുള്ള ഒരാശ്വാസം കുഞ്ഞിക്കുട്ടൻ തമ്പുരാൻ വരെ തർജ്ജമ ചെയ്യുമ്പോൾ ഇപ്പണികളൊക്കെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്നതാണ്.”

നന്ദിയുണ്ട് സാർ!

“പ്രാസം വേണമെന്നില്ല. തർജ്ജമ ചെയ്യുമ്പോൾ നമ്മൾ വൃത്തത്തിൽ പുതിയ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തണം. ഉദാഹരണമായി, വിഷമവൃത്തത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു വരിയുടെ രീതി പിന്തുടർന്നാലും മതി. ഒരു ശ്ലോകം മുഴുവൻ വേണമെന്നില്ല. ചുള്ളിക്കാടൊക്കെ അങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടുള്ളത് അറിയില്ലേ?”

ഇതൊക്കെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് ഒട്ടും ആശ്ചര്യം തോന്നിയില്ല. ഉപദേശം കേട്ടശേഷം എഴുതിയ ആറുവരികളാണ് പോസ്റ്റിന്റെ ആദ്യം കാണുന്നത്. ഒരു കണക്കിനു നോക്കിയാൽ തെറ്റ് എന്റേതു കൂടിയാണ്. വേദനയോടെ പറയട്ടെ:

Tonight I can write the saddest lines.

അതിവേദനയുള്ള വാക്കുകൾ
എഴുതാമിന്നു കറുത്ത രാവിൽഞാൻ!

Labels:

Friday, January 11, 2019

തൂവാനത്തുമ്പികൾ: ഒരു നിസ്സംഗ കാഴ്ച

(തൂവാനത്തുമ്പികളെയോർത്ത് കോൾമയിർ കൊള്ളുന്നവർ തുടർന്ന് വായിക്കരുത്.)

പന്ത്രണ്ടു വയസ്സു തികയാത്തവർക്കും നാല്പതിനും അമ്പത്തഞ്ചിനും ഇടയ്ക്കു പ്രായമുള്ളവർക്കും വേണ്ടിയാണ് സത്യൻ അന്തിക്കാട് സിനിമയെടുക്കുന്നത്. ഇതിനിടയിൽ രണ്ടു പ്രേക്ഷകസെഗ്മന്റുകളുണ്ട്: പതിമൂന്നു മുതൽ ഇരുപത്തഞ്ചു വയസ്സു വരെ പ്രായമുള്ള ‘യുവാക്കൾ’ ഒരു കൂട്ടം. ഇരുപത്താറിനു മേൽ നാല്പതിൽത്താഴെ കഴിയുന്നവർ: യുവത്വം കഴിഞ്ഞു; എന്നാൽ അന്തിക്കാട് വരെ എത്തിയിട്ടില്ലാത്തവർ.

പക്ഷേ അവരല്ല ഇന്നത്തെ ചിന്താവിഷയം.

യുവാക്കൾക്കുവേണ്ടി എടുത്ത സിനിമകളുടെ പേരിലാണ് പദ്മരാജനെന്ന അനുഗ്രഹീതകലാകാരൻ പരക്കെ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നത്. ആ സിനിമകളിൽത്തന്നെ മലയാളത്തിലെ എക്കാലത്തേയും മികച്ച പ്രണയകഥകളിലൊന്നത്രേ തൂവാനത്തുമ്പികൾ. ആകപ്പാടെ ഒരു സംഭാഷണശലകം എടുത്തുവച്ചാണ് ആസ്വാദകലക്ഷങ്ങളുടെ നിരൂപണാതിസാരം എന്നുമാത്രം.

ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ: നിങ്ങൾ നാട്ടിൻ പുറത്തെ ഒരു വിദ്യാലയത്തിലാണ്. വീട്ടിൽ വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യമൊന്നുമില്ല. സന്ധ്യയ്ക്ക് മുമ്പ് ഹാജർവച്ച്  പഠിക്കുന്നതായി അഭിനയിച്ചോളണം. ചിത്രഗീതം വേണമെങ്കിൽ കാണാം, ചിത്രഹാർ നിഷിദ്ധം. ക്ലാസിലുള്ള പെൺകുട്ടികളെയൊക്കെ കോഴ്സ് കഴിയാറാവുമ്പോഴാണ് നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് തന്നെ. അതിലൊരുവളിൽ നിങ്ങൾ ആകൃഷ്ടനാവുന്നു.

ഒരു ദിവസം കോളജിന്റെ പടികൾ കയറവേ അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഒരു പുസ്തകം താഴെവീഴുന്നു. ഏതോ വിധിവെപരീത്യത്താൽ നിങ്ങൾ അവിടെയുണ്ട്. പുസ്തകം നിലത്തുനിന്നെടുത്ത് കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ പുസ്തകത്താളുകൾക്കിടയിൽ വച്ചിരുന്ന മയിൽപ്പീലി (അതൊക്കെയാണല്ലോ പതിവ്) നിങ്ങൾ അവളുടെ അനുവാദമില്ലാതെ അപഹരിക്കുന്നു. ഈ മോഷണം തടയാൻ അവൾക്കാകുന്നില്ല. അതിനാൽ അവൾ അത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നു.

അന്നുമുതൽ നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ വർണ്ണാഭമാവുന്നു. അവളും വല്ലപ്പോഴും നിങ്ങളെ നോക്കുന്നുണ്ട്. അവൾക്ക് നിങ്ങളോട് പ്രേമം ആണെന്ന് നിങ്ങൾ കൂട്ടുകാരനോട് ആണയിട്ടു പറയുന്നു. ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം മയിൽപ്പീലി മടക്കിനൽകുമ്പോൾ അവൾ വേണ്ടെന്നു ശഠിക്കുന്നു. അവൾക്ക് നിങ്ങളോട് പ്രേമം ആണെന്ന് നിങ്ങൾ കൂട്ടുകാരനോട് വീണ്ടും പറയുന്നു. നിങ്ങൾക്കും ആദ്യമായാണ് ഒരു പെണ്ണിനോട് ഇങ്ങനെയൊരു വികാരം തോന്നുന്നതെന്നും അവളോടൊപ്പമല്ലെങ്കിൽ ജീവിതമില്ലെന്നും നിങ്ങൾ ഉറപ്പിക്കുന്നു. മൂന്നുനാലു മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോകുന്നു.

ഡിഗ്രിപ്പരീക്ഷകഴിഞ്ഞ് അവൾ അവളുടെ വഴിക്കും നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വഴിക്കും പോകുന്നു. സന്ധ്യകഴിഞ്ഞനേരത്തുപോലും അമ്പലക്കോണിലിരിക്കാനും നിലാവുദിക്കുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ വയലിറമ്പിലൂടെ വെറുതേ നടക്കാനും ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. ഇടവപ്പാതിയെത്തുമ്പോൾ നിങ്ങൾ മഴകണ്ടിരിക്കും. പഠിക്കാനൊന്നുമില്ല. മഴയുടെ ശബ്ദവും മഴക്കാറ്റിന്റെ തണുപ്പുമേൽക്കാൻ വേണ്ടി, രാത്രിയേറെയെത്തിയാലും ജന്നൽ തുറന്നിടാൻ നിങ്ങൾ മടിക്കുന്നില്ല. അവളുടെ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിലേയ്ക്കുകൊണ്ടുവരാൻ പറ്റിയ അന്തരീക്ഷം വേറേയില്ലല്ലോ. ഉത്തരാസ്വയംവരം കഥകളിയൊന്നും കാണുവാൻ പോകാനുള്ള സെറ്റപ്പില്ലെങ്കിലും ആയിരം സങ്കൽപ്പങ്ങൾ തേരുകൾ തീർത്ത രാവിൽ നിങ്ങൾ അർജ്ജുനനും അവൾ ഉത്തരയുമായി മാറുന്നു.

നാളുകൾ കഴിയുമ്പോൾ നിങ്ങൾ PSC, ബാങ്ക് ടെസ്റ്റ് തുടങ്ങിയവയൊക്കെ എഴുതി യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേയ്ക്ക് മടങ്ങിവരാനൊരു ശ്രമം നടത്തും. അതിനിടയിൽ അവളെവിടെ, നിങ്ങളുടെ അനശ്വര പ്രണയമെവിടെ? അവളെമറക്കാൻ ശ്രമിച്ചുവരവേ തുലാവർഷം പെയ്തിറങ്ങും.

ഇടിവെട്ടി മഴപെയ്യുന്ന രാവുകളിലൊന്നിൽ അവളുടെ ഓർമ്മകൾ പാടേ പിഴുതെറിയുന്നതിന്റെ മുന്നോടിയായി ജനലരികിലിരുന്ന് നിങ്ങൾ അവളോട് സംവദിക്കും:

അവൾ: “ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഓർക്കും. ഓരോ മുഖം കാണുമ്പോഴും ഓർക്കും!”
നിങ്ങൾ: “മുഖങ്ങളുടെ എണ്ണം അങ്ങനെ കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയല്ലേ? അങ്ങനെ കൂടിക്കൂടി ഒരു ദിവസം ഇതങ്ങു മറക്കും.”
അവൾ: “മറക്കുമായിരിക്കും, അല്ലേ?”
നിങ്ങൾ: “പിന്നെ മറക്കാതേ!”

സംഭാഷണം ഇവിടെ നിൽക്കും. ഇനിയുള്ളത് അവൾ പറയുന്നതല്ല. അവൾ പറയുന്നതായി നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നതാണ്.

അവൾ: “പക്ഷേ, എനിക്ക് മറക്കണ്ട!”

ഇത്രേയുള്ളൂ തൂവാനത്തുമ്പികൾ.

ഈ സിനിമയിൽ കാണിക്കുന്ന മഴയ്ക്ക് ഭാവങ്ങളൊന്നുമില്ല. പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്നവരെല്ലാം കൂടി മഴയെ സഹനടിയാക്കിയതാണ്. സൂക്ഷ്മമായി നോക്കിയാൽ പെണ്ണിനൊപ്പമല്ല--ക്ലാരയ്ക്കൊപ്പമല്ല--സിനിമയിൽ മഴവരുന്നത്. നിരൂപകവ്യാഘ്രങ്ങൾ ആക്രോശിച്ചപോലെ പെണ്ണിന്റെ പ്രേമത്തിനൊപ്പവുമല്ല. പെണ്ണിനോടടുത്തിടപഴകുമ്പോഴുണ്ടാവുന്ന വിഭ്രമമാണ് ഈ സിനിമയിലെ മഴ. അതിന് പെൺസാമീപ്യം വേണ്ട. “ഈശോമിശിഹായ്ക്ക് സ്തുതിയായിരിക്കട്ടെ” എന്നു തുടങ്ങുന്ന കത്തെഴുതിയാലും മതി. ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത പെണ്ണിന്റെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ മനസ്സിൽ കണ്ട് പ്രേമം തോന്നി മഴപെയ്തു എന്നു വേണമെങ്കിൽ വിശ്വസിക്കണമെങ്കിൽ കൂടിയതരം ലഹരിസേവിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ (മുകളിൽ പറഞ്ഞപോലെ) യുവാവായിരിക്കണം. കോളജിൽ പോയി മൂലക്കുരു സൃഷ്ടിക്കുമ്പോഴും ജയകൃഷ്ണന്റെ വിഭ്രമം നമ്മൾ കാണുന്നു. സത്യത്തിൽ ഇവിടേയും മഴപെയ്യേണ്ടതാണ്, അന്ന് പമ്പുസെറ്റ് വടകയ്ക്ക് കിട്ടിയില്ലെന്നേയുള്ളൂ.

പിന്നെ ക്ലാര. സുമലതയല്ലാത്തൊരു ക്ലാരയെ സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കൂ (കാർത്തികയോ മറ്റോ). ക്ലാര ആദ്യമായും അവസാനമായും ഒരു സേഡിസ്റ്റ് ആണ്. സിനിമയിൽ ക്ലാരയുടേതായി നമ്മളെക്കാണിക്കുന്ന ബ്രില്യൻസ്(!) ഒരു ആവരണം മാത്രം. താൻ രക്ഷപ്പെടുന്നതിന്റെ തെളിവുകൾ അപ്പപ്പോൾ വേണ്ടപ്പെട്ടവരെ അറിയിച്ചാഹ്ളാദിക്കാൻ അവൾ മറക്കുന്നില്ല. ആത്മഹർഷം ക്ലാര വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട് എന്നത് സംവിധായകന്റെ വിജയമായിക്കാണാം. ഒറ്റപ്പാലത്തുനിന്ന് ട്രെയിൻ നീങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖം നിങ്ങൾപോലുമറിയാതെ അവസാനമായി ഒരുവട്ടം നിങ്ങൾക്ക് കാട്ടിത്തരുന്നുണ്ട്.

ജയകൃഷ്ണന്റെ ദ്വന്ദവ്യക്തിത്വത്തിനൊന്നും ഒരു ലോജിക്കുമില്ല. നോവൽ സിനിമയാക്കിയപ്പോൾ പറ്റിയതാണ്, സാരമില്ല. സിനിമയിൽ ലോജിക് വേണമെന്നില്ല. പക്ഷേ ഇതൊക്കെപ്പറഞ്ഞാണ് ഫാൻസ് ആഘോഷിക്കുന്നതെന്നോർക്കണം. കഥാന്ത്യം വരെ അയാൾ സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗിയാണെന്ന് തോന്നാതിരിക്കാൻ കാരണമൊന്നുമില്ല. ജയകൃഷ്ണൻ വലിയ ആദർശവാനാണ്. ഒരു ആദർശം മാത്രം: ആദ്യമായി ഭോഗിച്ചവളെ കല്യാണം കഴിക്കും. വേറേ ആദർശവുമില്ല, ഇപ്പറഞ്ഞ ആദർശത്തിനു കാരണവുമില്ല. ഒരിക്കലും ഒരു കാര്യത്തിനും സ്വന്തമായി അഭിപ്രായം പോലുമില്ല.

രാധയാവട്ടെ ബുദ്ധിയും ബോധവുമുള്ളമട്ടിൽ രംഗപ്രവേശം ചെയ്ത് തീനാളത്തിലാകൃഷ്ടയായ ശലഭംകണക്കേ എരിയാൻ തയ്യാറാവുന്നു. തീനാളത്തിന് ഒരു മോടിയൊക്കെയുണ്ട്. എരിഞ്ഞതാവട്ടെ, വെറും ബീഡിത്തുമ്പിലായിപ്പോയി. അവൾക്കു പ്രേമവും മണ്ണാങ്കട്ടയുമൊന്നുമില്ല. കുറ്റബോധമാണെന്നാണ് വയ്പ്. വീട്ടുകാരെ ധിക്കരിക്കുന്ന രാധയ്ക്ക് മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ മനസ്സിൽ വച്ചുനടക്കുന്നവനെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ ഒരു മടിയുമില്ല, എന്നാൽ അതിനൊട്ടു കാരണവുമില്ല.

ആകെമൊത്തം അബ്സേഡ് ആയ കഥ. ഞാൻ വിചാരിച്ചു സിനിമയാക്കുമ്പോഴെങ്കിലും ഉദകപ്പോള വെടിപ്പാക്കിയെടുക്കുമെന്ന്. എവിടെ!

ഇരുപത്തഞ്ചു വയസ്സുകഴിഞ്ഞ് ഈ സിനിമയൊക്കെ ആഘോഷിച്ചൂ നടക്കുന്നവർ സ്നേഹം, പ്രണയം എന്നൊക്കെയുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ടിരിക്കും എന്നല്ലാതെ അതിനെപ്പറ്റി ഒരു സങ്കൽപ്പരൂപവും ഇല്ലാത്തവരായിരിക്കണം.

Labels:

Saturday, December 29, 2018

2018 റിവ്യൂ

കഴിഞ്ഞ വർഷാന്തത്തിൽ ഈയർ ഇൻ റിവ്യൂ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച് കുറച്ച് ദൃഢാഗ്രഹങ്ങൾ പങ്കുവച്ചിരുന്നു. 2018-ൽ അവയിൽ ഒന്നുപോലും പൂർത്തീകരിച്ചില്ല.

പന്ത്രണ്ടുപുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം മെയ്/ജൂൺ മാസത്തോടെ ജോലിത്തിരക്കുകളിൽ പെട്ട് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നു (അറുപതിൽപരം പുസ്തകങ്ങളുടെ പട്ടികയാണ് അഭിലാഷൊക്കെ പുറത്തുവിട്ടിരിക്കുന്നത്). മൂന്നു പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചു; മൂന്നെണ്ണം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കേരള അസ്സോസിയേഷൻ പുറത്തിറക്കുന്ന മാഗസിന്റെ എഡിറ്റർമാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു. അതുകാരണം കുറേ രചനകൾ വായിക്കാൻ സാധിച്ചു. കുറച്ചുപേരെ നിർബന്ധിച്ച് എഴുതിച്ചു. വായിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ വീണ്ടും വായിച്ചായാലും 2019-ൽ പന്ത്രണ്ട് പുസ്തകങ്ങൾ തികയ്ക്കണം.

സോക്കർ കളിച്ചില്ലെങ്കിലും സോക്കർ പാർട്ടിയിൽ പോയി പ്രസംഗിച്ചു. വോളീബോൾ കളിമാത്രമേ നടന്നുള്ളൂ; അടുത്തവർഷം പ്രസംഗിക്കണം. ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കും പ്രസംഗത്തിനും തടസ്സമുണ്ടായില്ല.

കേരളത്തിലെ വെള്ളപ്പൊക്ക ദുരിതാശ്വാസത്തിനായി ആവുംവിധം പ്രവർത്തിക്കാനും സമാനമനസ്കരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലും സഹായങ്ങളിലും പങ്കാളിയാവാനും സാധിച്ചു. “സഹായിക്കാമായിരുന്നു; പക്ഷേ”ക്കാരേയും നേരിട്ടുകണ്ടു.

ഈ വർഷം എടുത്ത ഫോട്ടോകളുടെ എണ്ണം മൂവായിരത്തോളം മാത്രം (കഴിഞ്ഞവർഷത്തേതിന്റെ പകുതി). അതിൽ 500-ലധികം ഒരു ദിവസം എടുത്തത്. ഒരു പത്തിരുപതെണ്ണം തരക്കേടില്ലാതെ കിട്ടി.

രണ്ടു മലയാള സിനിമകൾ കണ്ടൂ: സുഡാനിയും പക്ഷേയും (വായിച്ചതു ശരിയാണ്, ‘പക്ഷേ’ കണ്ടു). The Americans, The Last Kingdom എന്നീ സീരീസുകളും കണ്ടു. രണ്ടും റോബിയുടെ റെക്കമെന്റേഷൻ ആണെന്നാണ് ഓർമ്മ. 

നിലനിർത്താൻ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരുന്ന ബന്ധങ്ങളെ അവഗണിക്കാൻ ശുഷ്കാന്തികാണിച്ചു എന്നതാവും ഈ വർഷത്തെ ഏറ്റവും തൃപ്തിയേകിയ ചെയ്തി.

Labels:

Monday, July 09, 2018

ഫാ. ജോസഫ് പുത്തൻപുരയ്ക്കൽ

ഫാ. ജോസഫ് പുത്തൻപുരയ്ക്കൽ എന്ന പേരോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങളോ മുമ്പ് കേട്ടിരുന്നില്ല (നമ്മളറിയാത്ത എന്തൊക്കെയാണ് ലോകത്തിൽ). അദ്ദേഹം കേരളത്തിനകത്തും പുറത്തും അറിയപ്പെടുന്ന വൈദിക പ്രഭാഷകനാണ്. 2003 മുതലെങ്കിലും വടക്കേ അമേരിക്കയിലെ പലനഗരങ്ങളിലും അദ്ദേഹം പ്രഭാഷണങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

സീയാറ്റിൽ അക്യുമനികൽ കൗൺസിലിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ സംഘടിപ്പിച്ച ഫാ. പുത്തൻപുരയ്ക്കലിന്റെ ‘A Divine Journey’ എന്ന ഏകദിന പ്രഭാഷണത്തിന്റെ ആദ്യരണ്ടുമണിക്കൂർ പങ്കെടുക്കാനുള്ള അവസരം എനിക്ക് ലഭിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഭാഷണം ഒരു stand-up comedy പോലെ ഹാസരസപ്രധാനമാകയാൽ മുമ്പ് ശ്രവിച്ചിട്ടുള്ളവർക്കൊക്കെ അദ്ദേഹത്തെപ്പറ്റി വൻ അഭിപ്രായമാണ്.

ചുരുക്കമിതാണ്: നിലയും വിലയുമുള്ള കൃസ്ത്യൻ കുടുംബങ്ങൾ എങ്ങനെ ഭക്തിയും വിശ്വാസവും കൊണ്ട് ഉറപ്പിച്ചു നിർത്താം എന്നതാണ് പ്രഭാഷണത്തിന്റെ മുഖ്യചരട്. 20-25 വർഷം മുമ്പുള്ള കൃസ്ത്യൻ കുടുംബമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബ സങ്കല്പം. ഏ-ക്ലാസ് patriarchal setup. ഭർത്താവ് ജോലി ചെയ്തോ ബിസിനസ് നടത്തിയോ കാശുണ്ടാക്കുന്നു. ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ പരിചരിച്ചും ആശ്രയിച്ചും ഭയന്നും അനുസരിച്ചും സഹിച്ചും സ്വന്തമിഷ്ടങ്ങൾ മറന്നും മറ്റെല്ലാം ത്യജിച്ചും കുടുംബത്തിനു വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നു. അങ്ങനെ അല്ലാ എന്ന് ഏതെങ്കിലും സ്ത്രീയ്ക്ക് തോന്നിയാൽ ഫാ. പുത്തൻപുരയ്ക്കലിന്റെ ‘ദൈവീക യാത്ര’യിൽ പങ്കെടുപ്പിച്ചാൽ എല്ലാം സ്വസ്ഥം, സുഖം.

ഫാ. പുത്തൻപുരയ്ക്കലിന്റെ നേർപ്പിച്ചെടുത്ത, എന്നാൽ, ഇടതടവില്ലാതെ ഉപയോഗിക്കുന്ന ആൺപക്ഷതമാശകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ലൈനുകൾ പലതും മൗലികമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. പലതവണ ധ്യാനയോഗങ്ങൾ നടത്തുന്നതിനാലും വീഡിയോകൾ പലതും യൂറ്റൂബിലും മറ്റും ഷെയർ ചെയ്യപ്പെടുന്നതിനാലും പുതിയ content (ഫലിതങ്ങളെങ്കിലും) അനിവാര്യമാണ്. കോമഡിതാരങ്ങളുടെ അച്ചടക്കത്തോടെ അവ അനുസ്യൂതം നിർമ്മിക്കുന്നതിനും തന്റെ സന്ദേശത്തിൽ ആ തമാശകളെ അവധാനതയോടെ സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്നതിനും ഫാ. പുത്തൻപുരയ്ക്കൽ കാണിക്കുന്ന മാന്ത്രികപാടവം വിസ്മയകരമാണ്.

Sunday, July 01, 2018

പുസ്തകങ്ങൾ: പ്രപഞ്ചവും മനുഷ്യനും

എന്റെ ഒരു ബന്ധുവുണ്ട്. ദിവസക്കണക്കുകൾ കോറിയിട്ടിരിക്കുന്ന പഴയ ഡയറിത്താളുകളിലെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ മൂലകളിൽ എഴുത്തിച്ചേർത്തിരിക്കുന്ന ഓരോ കുറിപ്പുകളും രസകരമായ വായനാനുഭവങ്ങളായതിനാൽ അവരുടെ പാചകക്കുറിപ്പുകൾ പുസ്തകമായി ഇറക്കിയാൽ അടുപ്പില്ലാത്തെ വീടാണെങ്കിൽ കൂടി ധൈര്യമായി വാങ്ങാമെന്ന് ഞാൻ ശുപാർശ ചെയ്യും.

എന്നാൽ ഏകദേശം അമ്പതു വർഷം മുമ്പ്, 1969-ൽ, കെ. വേണു എഴുതിയ പ്രപഞ്ചവും മനുഷ്യനും എന്ന പുസ്തകമാണെങ്കിലോ? പ്രപഞ്ചവും മനുഷ്യനും വായിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ അദ്ധ്യാപകൻ അവധിയായ ക്ലാസിന്റെ ഓർമ്മ വന്നു. ഹെഡ് മാസ്റ്റർ വന്നിട്ട്, “എല്ലാരും ഫിസിക്സ് പുസ്തകം എടുത്തിട്ട് ഇനി പഠിപ്പിക്കാനുള്ള ചാപ്റ്റർ വായിക്കൂ. ഞാൻ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു വന്ന് ചില ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കും” എന്ന ഓർമ്മ. കഷ്ടപ്പെട്ട് അടുത്ത അദ്ധ്യായം വായിക്കുകയും പലപേജുകളും പുനർവായിക്കുകയും ചെയ്തുകഴിയുമ്പോഴാണ് ഹെഡ് മാസ്റ്റർ ഇനി വരുകയുമില്ല, നാളെ ഇതിന്റെ പരീക്ഷയുമില്ല എന്ന് ഓർമ്മ വരുന്നത്.

പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചുപോകുമ്പൊൾ ചെറിയ നോട്സ് സൂക്ഷിക്കുന്ന പതിവുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ, ചിലപ്പോൾ ഫോണിൽ, മറ്റു ചിലപ്പോൾ പേപ്പറിൽ. പ്രപഞ്ചവും മനുഷ്യനും വായിക്കുമ്പോൾ കരുതിയ നോട്സ് മുഴുവൻ പേപ്പറിൽ ആണ് സൂക്ഷിച്ചത്. ആദ്യ അറുപതു പേജു വായിച്ചപ്പോൾ എഴുതിവച്ചിരുന്ന നോട്സ് മുഴുവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി. അതുണ്ടായാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഈ കുറിപ്പിന് മാറ്റം വരില്ല എന്നതിനാൽ ആ പേജുകൾ വീണ്ടും വായിക്കാൻ മിനക്കെടുന്നില്ല.

ആരാണ് വായനക്കാർ?

ഇതൊരു ആധികാരിക ശാസ്ത്രപുസ്തകമാണോ? (അല്ല.) ശാസ്ത്രം ലളിതമായി വിവരിക്കുന്ന മികച്ച വായനാനുഭവമാണോ? (അല്ല.) ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ചരിത്രമോ ചരിത്രത്തിന്റെ ശാസ്ത്രമോ അപഗ്രഥിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണോ? (അല്ല.) താൻ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന സംഘടനയ്ക്ക് ശാസ്ത്രത്തെ പരിചയപ്പെടുത്താനുള്ള കൈപ്പുസ്തകം? (ആവാം.) വരും തലമുറയ്ക്കു പരിശോധിക്കാൻ ശാത്രാവബോധത്തിന്റെ പരിച്ഛേദം സൂക്ഷിച്ചു വച്ചതാണോ? (ആവാം.) ആരാണിതിന്റെ വായനക്കാർ? (അറിയില്ല.)

പലപ്പോഴും ആലങ്കാരിക ഭാഷാപ്രയോഗത്തിന്റെ ആധിക്യതയാലും അവിടവിടെ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന തെറ്റുകൾ മൂലവും റഫറൻസ് സ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനാൽ ഇത് ശാസ്ത്രവിദ്യാർത്ഥികൾക്കു വേണ്ടിയുള്ളതല്ലെന്ന് ഊഹിക്കാം. സയൻസ് അറിയുന്നവർക്ക് ഭാഷാപാണ്ഡിത്യവും ഭാഷ അറിയുന്നവർക്ക് സയൻസ് പരിജ്ഞാനവും ഇല്ലാത്തത് കെ. വേണുവിന്റെ കുറ്റമല്ല. എന്നാൽ വായനക്കാരിൽ ആർക്കുമാർക്കും ദഹിക്കാതിരിക്കാനുള്ള യോഗമാണ് ഈ പുസ്തകത്തിനുള്ളത്.

ഭാഷ

പലപ്പോഴും ദുർഗ്രഹമാവുന്ന ഭാഷയാണ് ശാസ്ത്രം ലളിതമായി വിശദീകരിക്കുന്നു എന്നുഭാവിക്കുന്ന പുസ്തകത്തിന്റേത്. ഇംഗ്ലീഷിൽ സുപരിചിതങ്ങളായ ചില പ്രയോഗങ്ങളെ മലയാളീകരിച്ച് വായനയ്ക്ക് തടസ്സം വരുത്തുന്നതിൽ രചയിതാവിന് ഒരു മടിയുമില്ല. വായിച്ചുപോകുമ്പോൾ എന്താ ഈ പറയുന്ന സാധനം എന്ന് റഫർ ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കണം. ഉദാഹരണത്തിന്,

“നിയമിത ഗാലക്സികൾ രണ്ടു വിഭാഗമുണ്ട്. അണ്ഡാകാരങ്ങളും സർപ്പിലങ്ങളും.” ഈ വരി വായിച്ചിട്ട്, നമ്മൾ സ്വാഭാവികമായും “type of galaxies” എന്നു സെർച് ചെയ്യുന്നു. അപ്പോൾ നമുക്കു കിട്ടുന്നതോ? “The three different types of galaxies are the Spiral galaxy, the Elliptical galaxy, and the Irregular galaxy.” ശാസ്ത്രവാക്കുകൾ മലയാളത്തിൽ നിർബാധം ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. “ചൂളംവിളിയുടെ താരത്വം,” “ക്ഷോഭമണ്ഡലം,” “കിണ്വം,” “ഗുപ്തജീൻ,” “ദകവിന്യാസം” എന്നിങ്ങനെയുള്ള പ്രയോഗങ്ങൾ പുസ്തകത്തിലുടനീളം കാണാം. തത്തുല്യമായ ഇംഗ്ലീഷ് പദത്തിന്റെ അഭാവത്തിൽ കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുക ദുഷ്കരമാവുന്നു. (ഇത് വിൻഡോസിൽ മലയാളം LIP ഉപയോഗിക്കുന്നതു പോലെയാണ്. ചില മെനു ഐറ്റങ്ങൾ “സംഭവബഹുലമായി സംജാതമാക്കുക” എന്നൊക്കെ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാവും. കാര്യമെന്തെന്നറിയണമെങ്കിൽ ഇംഗ്ലീഷ് OS ഉള്ള മറ്റൊരു കമ്പ്യൂട്ടർ അടുത്തു വേണം.)

പ്രൂഫ് റീഡിംഗിന്റെ അഭാവമാണ് മറ്റൊരു കല്ലുകടി. “മറ്റൊരു ഭൗതികപദാർത്ഥത്തിനും ഇല്ലാത്ത ചില ഗുണങ്ങളാണല്ലോ ജീവികളുടെ പ്രത്യേകത. ഒരു കോശം രണ്ടായി വിഭജിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണല്ലോ വളർച്ച സാദ്ധ്യമാവുന്നത്. ഒരു ഭ്രൂണകോശം വിഭജിച്ച് കോടിക്കണക്കിനു കോശങ്ങളായി വളരുന്നതാണല്ലോ ഓരോ മനുഷ്യനും.” പുസ്തകത്തിൽ അനുബന്ധമായി കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ലേഖനം 1989-ൽ ഒരു മാസികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതാണ്. അത് അപ്പടി പകർത്തി ഉപയോഗിച്ചതുകൊണ്ട്, “ടോമി മാത്യു സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ” എന്നൊക്കെ ഈ പുസ്തകത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് വായിക്കാം.

‘സാഹിത്യം’

പുസ്തകത്തിലെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ വേണു കാല്പനികതയുടെ വേണുവുമൂതി നടക്കുന്നുണ്ട്. “യുഗാന്തരങ്ങളിലൂടെ ഊനംതട്ടാതെ നിലനിന്നുപോന്ന ആ ആശയങ്ങളുടെ സാധുതയെയും അവയെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പദങ്ങളുടെ അർത്ഥകല്പനയെയും കുറിച്ച് നിരന്തരം സമാർജ്ജിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന നൂതന വിജ്ഞാനസമ്പത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പുനഃപരിശോധന നടത്താൻ ആരും തയ്യാറായില്ല. തന്മൂലം പ്രാചീന സാങ്കല്പികമേഖലകളിൽ ഉദിച്ചുയർന്ന ഒട്ടേറേ ആശയങ്ങൾ ആധുനിക ശാസ്ത്രീയതയ്ക്കു മുന്നിൽ മരിച്ചുവീണെങ്കിലും, അവയുടെ ശുഷ്കിച്ച പ്രേതങ്ങൾ കണക്കേ അർത്ഥകല്പന മാറിയ പദങ്ങൾ ഇന്നും നമ്മുടെയിടയിൽ ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു. പദാർത്ഥം, ജീവൻ, മനസ്സ് തുടങ്ങിയവ അത്തരത്തിൽപ്പെടുന്നു.”

ഇനി ഗുരുവായൂരപ്പനു ജലദോഷം കൂടി വന്നാൽ എല്ലാം പൂർത്തിയായി.

പുസ്തകത്തിലുടനീളം ശാസ്ത്രവസ്തുതകൾ ഇതുപോലെ വിചിത്രമായ ഭാഷാപ്രയോഗങ്ങൾക്കും പരിഭാഷാതന്ത്രങ്ങൾക്കുമരികിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കാനുള്ള ശ്രമമുണ്ട്.

“അനന്തവിശാലമായ വിശ്വമേഖലകളുടെ അറ്റം കണ്ടെത്താനുള്ള നമ്മുടെ നഗ്നനേത്രങ്ങളുടെ ശ്രമം എല്ലായ്പ്പോഴും പരാജയപ്പെടുന്നു, രാത്രികളിൽ ആകാശത്തു ചിതറിക്കിടക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സീമയെ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്തോറും നമ്മുടെ ചിന്താശക്തി തളർന്നുപോവുകയല്ലാതെ ഉത്തരത്തിലെത്തുകയില്ല.”

“നിരപേക്ഷമായ ചലനങ്ങളും ആപേക്ഷികമായ ചലനങ്ങളും വേർതിരിക്കുന്നതിനുള്ള മാപനാധാരമായിരുന്നു ന്യൂട്ടോണിയൻ നിരപേക്ഷതലം.

“ക്ഷീരപഥം പരന്നു വൃത്താകാരത്തിലുള്ള ഒരു സർപ്പിലമാണ്.”

അദ്ധ്വാനമേ സംതൃപ്തി

1969-ൽ എഴുതിയ പുസ്തകമാണെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ. അന്ന് ചുമ്മാ ഇന്റർനെറ്റിൽ പോയി തിരഞ്ഞ് ഇതൊക്കെ എഴുതിക്കൂട്ടാൻ പറ്റില്ല. ലൈബ്രറികൾ തന്നെ ശരണം. ചിലപ്പോൾ അന്നുണ്ടായിരുന്ന വിവരം ഇതായിരിക്കാം എന്നൊക്കെ സമാധിച്ചാണ് പുസ്തകം ഓരോ പേജും വായിക്കുന്നത്. അതിനുള്ള അദ്ധ്വാനവും ഓർക്കണം. രണ്ടും മൂന്നും മാസം തുടർച്ചയായി നാലഞ്ചു വയസ്സുള്ള കുട്ടികളെ ഡാൻസ് എന്ന പേരിൽ എന്തൊക്കെയോ കാട്ടാൻ പഠിപ്പിച്ചിട്ട് അവർ ആറേഴു മിനുട്ട് പരിപാടി സ്റ്റേജിൽ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ എന്നെ സ്ഥിരം ഓർമ്മപ്പെടുത്താറുള്ള ഒരു കാര്യമുണ്ട്: “വല്ലതും നല്ലതു പറഞ്ഞേക്കണേ! പിള്ളര് ഒരുപാട് പ്രാക്റ്റീസ് ചെയ്തതാണ്.” ഇത്തരമൊരു പുസ്തകം അരനൂറ്റാണ്ട് മുമ്പ് എഴുതിയുണ്ടാക്കിയത് വലിയൊരു ‘ജോലി’ തന്നെയാണ്. എന്നാലും, ‘വേണ്ടിയിരുന്നോ?’ എന്ന ചോദ്യം മനസ്സിൽ വരും. കല/പുസ്തകം നിർമ്മിക്കുന്നതിനുള്ള പ്രയത്നം ഒരളവിൽ കവിഞ്ഞ് ആസ്വാദകർ കണക്കിലെടുക്കേണ്ടതില്ല. ഗുഡ്‌വിൽ ആയോ മറ്റോ കലാകാരനും ആസ്വാദകനും തമ്മിൽ ക്രയവിക്രയം നിലവിലുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ മാത്രമേ ആസ്വാദകന് “മാനുഷികപരിഗണനയ്ക്കു പുറത്തുള്ള” ഇത്തരമൊരു വിട്ടുവീഴ്ചയെപ്പറ്റി ആലോചിക്കേണ്ടതുള്ളൂ.

നിൽക്കണോ പോണോ?

പ്രപഞ്ചവും മനുഷ്യനും വായിക്കണോ എന്ന് ആരു ചോദിച്ചാലും—കാന്താരിമുളകിന് എരിവുണ്ടെങ്കിലും മുളകരച്ച് കണ്ണിൽ തേച്ചാൽ കണ്ണ് നീറുമോ എന്നു സ്വയം പരീക്ഷിച്ചുനോക്കുന്നവരൊഴികെ—വേണ്ടെന്നല്ലാതൊരുത്തരം പറയാൻ ചില്ലറ വൈരാഗ്യമൊന്നും പോര. വാട്സാപ്പിൽ ‘ശാസ്ത്രം’ പരത്തുന്നവർ വേണമെങ്കിൽ ഈ പുസ്തകം ഒന്നു വായിച്ചാൽ കൊള്ളം. പുസ്തകം വായിച്ചുതീർക്കാനെടുക്കുന്ന ഏതാനും ദിവസമെങ്കിലും അവരുടെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ വിശ്രമിക്കുമല്ലോ.

ഇനി പുസ്തകം വായിച്ചേതീരൂ എന്നു വാശിയുള്ളവർ മൂന്നാം ഭാഗമായ “മനോമണ്ഡലം” വായിച്ചു നോക്കുക. ഏറ്റവും ആയാസരഹിതവായന ഈ ഭാഗത്താണ്. കൂട്ടത്തിൽ പറയട്ടെ, ഈയിടെ വൈശാഖൻ തമ്പി ചെയ്ത ഒരു പ്രഭാഷണത്തിനൊടുവിൽ എന്താണ് M-theory എന്ന് വിശദീകരിക്കാമോ എന്നൊരാൾ ചോദിച്ചിരുന്നു. കെ. വേണു ഇപ്പോഴും ഈ മണ്ഡലത്തിലൊക്കെ ഉള്ളതു തന്നെ ആശ്വാസം.

Labels:

Friday, June 15, 2018

അർജ്ജന്റീനയ്ക്കു കപ്പ്!

Umesh വക സമസ്യ. പൂരണം അയച്ചില്ലെങ്കിൽ അൺഫ്രണ്ട് ചെയ്യും പോലും. Even though that was an enticing prospect, I caved in. Link to the samasya is in the comments.

I struggled with this. വസന്തതിലകം നല്ല വൃത്തമല്ല എന്നു തീർച്ചപ്പെടുത്തി (അല്ലാതെ എന്റെ പ്രശ്നമാവാൻ വഴിയില്ല).

സമസ്യ
=======
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -അർജ-
ന്റീനയ്ക്കു കപ്പ് - - - - - - - പോലെ.

പൂരണങ്ങൾ ഇതാ. ഒന്നല്ല, രണ്ട്. ആരും പിണങ്ങരുത്.

അർജന്റീന
============
ആണത്തമുള്ള മിശിഹാ, കളികാവ്യമാക്കു-
മീണത്തിലായ് കളിയരങ്ങുണരും കണക്കേ
ചാണക്യ തന്ത്രമൊടുവന്നിടുമെങ്കിലർജ്ജ-
ന്റീനയ്ക്കു കപ്പു പലമാത്രലഭിച്ചപോലെ!

റ്റീന
====
ബീനയ്ക്കു കമ്പമതിശോഭയെഴുന്ന വേഷം
ഷീനയ്ക്കു വേണ്ടതു പണം, സുനിതയ്ക്കു പേരും.
റ്റീനയ്ക്കഹോ പെരുമയും! കനവെങ്കി, ലർജ്ജ-
ന്റീനയ്ക്കു കപ്പു; കലികാല തമാശപോലെ!

Labels: